Oud-Katholieke Parochie
Sint Willibrordus

Het zal u niet ontgaan zijn, we hebben dit jaar in april zomer gevierd, vervolgens in juli en augustus de herfst om in september weer beter wete te krijgen. De seizoenen zijn duidelijk niet meer wat ze geweest zijn. Planten en dieren reageren hierop door te vroeg te gaan bloeien of niet in winterslaap te gaan met alle gevolgen van dien.

Niet alleen de natuur is in de war. Ook wij mensen weten niet weer wanneer we wat moeten vieren. Zo begint nog voor de 40-dagentijd de verkoop van Paaseieren, is half oktober het Sinterklaas snoepgoed al te krijgen en van de week zag ik de eerste kerstkransen al in de bakker liggen. Ik dacht toen bij mezelf, die zullen op 25 december vast niet meer smaken.

Kerstmis, feestje of geboorte van hoop

Pakjesavond is nog niet geweest, maar de kerstverkoop is al lang begonnen. Het lijkt erop dat hoe minder mensen van de betekenis van de feestdagen afweten, des te meer tijd en geld stoppen ze in het kopen van eten en cadeautjes ervoor. Enkele jaren geleden kwam rond kerstmis de film ‘Love actually’ uit. Hoewel het een vermakelijk film is, was het duidelijk dat de makers niet meer wisten wat Kerstmis betekende. Voor hen betekende het tijd doorbrengen met de mensen van wie je houdt. De oude kerstboodschap ‘Vrede op aarde’ is vervangen door ‘ga leuke dingen doen met je geliefden’. Wat onderscheidt Kerstmis dan nog van een verjaardag of willekeurig welk ander feest. Verwordt Kerstmis dan niet tot een aanleiding voor cadeautjes en lekker eten? Waar is de betekenis van Kerstmis gebleven?

Door ons open te stellen voor de tekenen van de tijd, ervaren we dat Kerstmis hoop op verbetering betekent.

Een van de redenen dat we niet meer weten wat Kerstmis inhoudt, is wellicht het feit dat we ons er niet meer inhoudelijk op voorbereiden. Zeker, we bereiden wel een feest voor, maaar alleen voor inkopen te doen, het huis te versieren en te bedenken wat we dit jaar weer eens zullen doen. Maar de betekenis van de Advent als gelovige voorbereiding op de geboorte van de Messias gebeurt nauwelijks. Maar als we ons echt zouden willen voorbereiden, hoe doen w dat dan?

Zoals ik twee weken geleden al zei, hebben het einde van het kerkelijke jaar en het begin van de advent hetzelfde thema, de Eindtijd. Het is de hoop dat eens de wereld zoals we die kennen, met al het kwaad en lijden zal verdwijnen en er een nieuwe hemel en aarde zal komen. In het evangelie van vandaag wijst Jezus ons op de tekenen van de tijd. Zoals we aan de takken en bladeren van vijgenboom het begin van de zomer kunnen verwachten, zo moeten we aan de tekenen van de tijd zien dat de Eindtijd in aantocht is.

Veel strenge christelijke groeperingen doen dit door vanuit bijbelteksten bepaalde gebeurtenissen te verklaren als tekenen van de Eindtijd. We weten inmiddels dat de Eindtijd al vaak is voorspeld, maar nog niet is gekomen. Toch roept Jezus ons op waakzaam te zijn. Maar hoe kunnen we dat ons hele leven doen? Wat houdt dat dan in, waakzaam zijn. Waar moeten we dan voor waken?

Het open staan voor de tekenen van de tijd betekent niet dat je met de Bijbel in de hand gaat zoeken naar gebeurtenissen om vast te stellen of de Eindtijd nu gaat beginnen of niet. Het open staan en waakzaam zijn heeft eerder te maken met het oordeel dat dan verwacht wordt, het oordeel dat Jezus een hoofdstuk verder zal omschrijven als het scheiden van de schapen en bokken. Het criterium hiervoor? Wat je voor de minsten hebt gedaan, heb je voor mij gedaan. Het zien van de tekenen van de tijd betekent dat je open staat voor de noden van de wereld. Dat je ziet wie er om je heen de minste is, wie arm is of hongerig, naakt, ziek of in de gevangenis. Waakzaamheid is ervoor waken dat mensen lijden aan armoede, ziekte of eenzaamheid, terwijl jij er iets aan kon doen. Want dan kom je bij het oordeel aan de verkeerde kant uit.

Advent is tijd van openstaan voor de noden van deze tijd

Advent als voorbereiding voor Kerstmis heeft niets te maken met je huis versieren, je kerstinkopen doen. Het adventsboekje van onze bisschoppen begint met de waarneming dat het in de wereld om het ik gaat, ze spreken van het dikke ik. Zo op jezelf geconcentreerd zijn, dat je vergeet te kijken naar wat er om je heen gebeurt. Advent begint met waakzaamheid, de wil om de tekenen van de tijd te zien: waar wordt geleden, waar zijn problemen en wat kan ik eraan doen? Dat we hier niet vrolijk van worden, is duidelijk. Vaak willen we daarom de ellende van de wereld niet zien. Inderdaad, als je het leed om je heen of in de wereld teveel op je in laat werken, dan kun je eraan onderdoor gaan. Met name jongeren kunnen hiervoor gevoelig zijn. Ze zien dan geen perspectief meer voor de wereld en in het ergste geval beëindigen ze hun leven.

Waakzaamheid betekent niet dat je de ellende in de wereld ziet en depressief het leven opgeeft. Waakzaamheid betekent zien wat er mis is, dat serieus nemen, beseffen hoe anderen gebukt gaan door het lijden. Dan kun je ervaren hoe donker de dagen voor kerst kunnen zijn. En dan te midden van al die duisternis, moet je openstaan voor het lichtpuntje. Een nieuwe ster aan de hemel die je tot Bethlehem brengt, die stal waar het nieuwe licht, de bevrijder van de mens geboren wordt.

Niet naar binnen gericht uitzien naar ons eigen feestje, maar open staan voor wat de wereld nodig heeft en die hoop vieren.

Advent is het openstaan voor de tekenen van de tijd, voor de noden in de wereld, het leed om je heen. Dat leed moeten we serieus nemen, durven zien waarvoor wij verantwoordelijk zijn, wat wij eraan kunnen doen. Als kleine kerk staan we vaak me lege handen. We zijn zo beperkt in wat we kunnen betekenen voor de wereld. Waakzaamheid is het zien van de ellende, beseffen wat wij eraan kunnen doen, maar ook wat we niet kunnen en dan temidden van die beperkingen het licht van Christus zien, de hoop op bevrijding.

Oud-Katholieke Parochie Sint Willibrordus

Arnhem

Oud-Katholieke Parochie
Sint Willibrordus