Oud-Katholieke
Parochie
Sint Willibrordus
Arnhem
Worden bankiers gesteund door het evangelie?
Petrus en Paulus: totaal verschillend
Wij zijn een bouwwerk van de Geest
Het ontvangen van de communie is een opdracht
Veertigdagentijd: er even tussenuit
Het kerstverhaal anders verteld
Kerstmis: de bevrijding is begonnen
Geloven is niet mogelijk zonder ervaring
Maria Magdalena, de apostelgelijke
Mijn juk is zacht, mijn last is licht
Geen consumenten maar een herderlijk volk
Geen bevrijding zonder bekering
Kunnen we weer leven in de geest van het martelaarschap?
Willen wij nog wel leiding ontvangen?
We verrijzen nu al uit de dood
"Wees blijde temidden van het lijden"
Opdracht van de Heer in de tempel (Maria Lichtmis)
Kind dopen antwoord op openbaring God
Bent u degene die komen zou of moeten we een ander verwachten?
De rijke man en de arme Lazarus
De eerste en de laatste plaats
|
|
Preek van pastoor Remco Robinson op de tweede zondag van de Advent
The Piano
Er is in de pastorale opleiding een anekdote. Een nieuwe pastoor komt in zijn kerk en ziet dat de piano op een totaal verkeerde plaats in de kerk staat. De helft van de mensen zit nu tegen de achterkant aan te kijken en het geluid komt niet tot zijn recht. Hij laat de piano verplaatsen en haalt daarmee de toorn van de parochie op zijn nek. Het conflict loopt zo hoog op, dat de pastoor uiteindelijk de piano terugzet en vertrekt. Twaalf jaar later komt hij weer eens bij het kerkje en tot zijn verbazing ziet hij dat de piano verplaatst is. Hij staat nu precies op de plek waar hij hem wilde hebben. Verbaasd vraagt hij aan de nieuwe pastoor hoe hem dat toch gelukt is. Deze antwoordt: “Millimeter voor millimeter.”
Parochianen en gemeenteleden hebben de naam zeer behouden te zijn. De stomste fout die je als pastoor kunt maken, is te hard van stapel lopen alles proberen te veranderen wat je niet aanstaat. Ten eerste moet je je afvragen wie jij als pastoor bent, om de gebruiken van de parochie zo maar af te keuren en te willen veranderen. Als nieuwkomer is enige bescheidenheid wel gepast. Ten tweede haal je daarmee zoveel op je hals dat je het voor de toekomst wel kunt vergeten. Maar het is toch vreemd dat parochianen of gemeenteleden zo onbeweeglijk zijn, alles zo graag hetzelfde willen houden.
En dat terwijl het christendom alles met veranderen te maken heeft. U kent misschien wel het programma "De Verandering". Volgens de programmamakers “kan de boodschap van Jezus Christus iemands leven helemaal ondersteboven gooien. Mensen van alle tijden hebben de radicale kracht van het Evangelie ervaren.” Verandering, omkeren, bekering zijn belangrijke elementen van het christelijk geloof, maar wij hebben die bekering meestal niet meegemaakt. Wij zijn christen vanaf onze geboorte. Er is niet zoals in het programma een tijd geweest dat alles misging. Wij hebben niet in onze diepste duisternis de hand van Jezus ervaren die ons uit de ellende tilde en vervolgens het licht in ons leven bleef. Getuigenissen zoals bij de EO, zul je bij ons niet veel tegenkomen. De kerk is iets wat we ons hele leven al kennen, waaraan we gehecht zijn en dat we graag willen bewaren, omdat ze ons dierbaar is.
Hebben wij nog bekering nodig?
Een aanhanger van de ‘Kerk van het volle evangelie’ meende dat mijn doop niet geldig was. Ten eerste vanwege het feit dat het een kinderdoop was en ten tweede omdat er geen bekering aan vooraf ging. Is dat nu ons probleem? Dat wij hier zitten zonder echte bekering. het maakt ons geloof een stuk vanzelfsprekender, iets wat erbij hoort. Maar wat betekent dan de boodschap van Johannes die we in het evangelie van vandaag hebben gelezen? Als Johannes de Farizeeën en Saduceeën uitscheldt voor addergebroed, voelen wij ons dan aangesproken? Moeten we ons eigenlijk wel aangesproken voelen? Met andere woorden, hebben wij nog wel bekering nodig?
Zien van de tekenen des tijds vraagt om verandering
Als het gaat om bekering van ongeloof naar geloof, dan hebben we natuurlijk geen bekering nodig. Maar is dat het enige? Als we terugkijken naar vorige week, naar de aangekondigde Eindtijd en daarbij het Laatste Oordeel, dan zien we dat Jezus de lat hoog legt. Wat we voor de minsten hebben gedaan, hebben we voor Hem gedaan. Doen we het niet, dan worden we buitengesloten. Dan is het heil niet voor ons. De waakzaamheid van de Advent vraagt ons om het zien van de tekenen van de tijd. Waar is leed, waar is ellende en vooral waar moeten wij gaan handelen. In de bevrijdingstheologie van de jaren ’70 sprak men van ‘zien, oordelen, handelen’. Zien wat er gebeurt, oordelen of het in overeenstemming is met het evangelie en als dat niet zo is, optreden ertegen. Vanuit die waakzaamheid, hebben we voortdurend bekering nodig. Geen grote verandering omdat je nu wel Jezus in je leven ervaart, maar kritisch naar je eigen leven kijken, kritisch de wereld om je heen bezien en dan zien wat er mis is. En als je dat ziet, dan is verandering nodig, ommekeer en bekering. Dan kan het gaan om veranderingen in je eigen leven, in je levenspatroon, de keuzes die je maakt en soms ingrijpend afstand van dingen doen die je dierbaar zijn. Maar naast verandering van je eigen levenswijze gaat het ook om het streven naar verandering van de wereld om je heen, van de levenswijze van de mensen om je heen. Bekering is dan het in beweging komen om andere mensen te bewegen te veranderen. Dit proces van zien , oordelen handelen, is continu nodig. Geloof in Jezus, geloof in Gods koninkrijk vraagt om deze continue bekering, een voortdurend in beweging zijn. Spiritueel gezien noem je het ook wel transformatie of omvorming naar de gelijkenis met Christus. Het gaat erom jezelf steeds meer gelijkvormig aan de Heer te maken.
Ook wij kunnen ons bekeren, de smalle weg van Jezus gaan
Als wij de Bijbel goed lezen, dan legt God de lat hoog. Zowel in het Oude als in het Nieuwe Testament staat: “Weest heilig, want Ik de Heer ben heilig.” De weg van Jezus is een smal pad en voortdurend worden we door het leven op de proef gesteld, vraagt ons leven ons te kiezen en vaak is het uit twee kwaden de minst kwade kiezen. De hoge norm van het evangelie maakt het leven tot iets onvanzelfsprekends. Er is geen automatische piloot mogelijk, maar een voortdurend zoeken naar de juiste weg, voortdurend jezelf bevragen. In de Kloostertradities noemt men dat zelfonderzoek. Probeer het maar eens: een week lang iedere avond je dag na te lopen en je beslissingen streng te evalueren. Misschien is dat niet iets wat we dagelijks ons hele leven willen doen, maar de Advent is een uitstekende periode om dat eens te doen.
Gods volk onderweg.
Parochianen en gemeenteleden hebben de naam behoudend te zijn. We willen geen verandering omdat de kerk zoals we die kennen ons dierbaar is. Gelukkig is er in de kerk het evangelie. Die blijde boodschap daagt ons uit, herinnert ons eraan dat God het leven nog wel eens op zijn kop wil zetten, denk maar aan de bergrede of het danklied van Maria. Rijken worden arm, armen rijk. Machtigen worden vernederd, vernederden verhoogd. Hoewel ons de kerk dierbaar is, moeten we ons laten uitdagen door het evangelie. De beste typering voor de kerk is "Gods volk onderweg". We zijn samen voortdurend op reis, onderweg naar Gods koninkrijk. Dat onderweg zijn vraagt om voortdurende bekering.