Oud-Katholieke Parochie
Sint Willibrordus

Het leven van vroeger lijkt zoveel eenvoudiger dan nu. Er waren toen veel minder keuzes. Je had gewoon één winkel om je wasmiddel te halen, één voor groente, één voor vlees. Het was helder waar je ging wonen. Je werk was vast. Je hoefde niet na te denken hoe je je privé-leven moest indelen. Daar waren vaste verhoudingen voor. Ook was duidelijk wat je moest geloven. Het lijkt allemaal veel simpeler en je kunt ernaar terug verlangen. Nu moet je alles zelf uitzoeken.

Hoe gaan we om met de chaos van het dagelijkse bestaan.

Op de parochiedag werd duidelijk dat voor sommigen de buitenwereld, de omgeving problematisch was. Er zijn veel problemen, geweld en oorlogen, milieuproblemen en armoede. Wat moet je hieraan doen? Hoe kun je er mee omgaan? Hoe kun je zin in deze wereld ervaren? Het leven is veel chaotischer geworden. Je bent nog weinig samen met andere mensen. De geloofsgemeenschap lijkt alleen op zondag te bestaan of op afstand. We verlangen dan naar duidelijkheid, naar structuur. Het oude lijkt zo ideaal: een duidelijke gemeenschap rond de kerk, met wie je veel gezamenlijk hebt. Je wist bij wie je wat moest zoeken. De wereld ervaarde je als veilig. Er leken minder probleem.
te zijn, althans, je hoorde er niets van. We kunnen hier naar verlangen: de kerk als een soort enclave in de stormachtige wereld, maar we krijgen haar nooit terug. Hoe moeten we dan verder?

Vasthouden aan lucht

Dit lijkt op de situatie van de leerlingen van Jezus bij Hemelvaartsdag. Ze hebben veel doorstaan met Jezus dood. Eindelijk hebben ze ervaren dat ze toch juiste weg zijn gegaan door Jezus te volgen. Met Pasen hebben ze toch gelijk gekregen. Jezus is nu bij hen. Temidden van het gewelddadige Romeinse Rijk met alle bedreigingen zijn de leerlingen lekker dicht bij Jezus. Maar dan stijgt Jezus naar de hemel op. Weg is Hij en dat is een grote schok. Ze kijken naar boven, ze weten niet meer hoe ze verder moeten. Er is onrust en ze zijn onzeker. Dan klinkt de boodschap van de engelen: Blijf niet naar boven kijken! Je moet wachten op Gods Geest en vertrouwen: Jezus komt wel weer terug.

Dat is moeilijk voor de leerlingen: Verder gaan zonder de tastbare Jezus, je alleen kunnen vasthouden aan de herinnering, aan Zijn woorden en vertrouwen op de Geest. Maar zoals we weten, wordt het Pinksteren. Dan wijst de Geest hen de juiste weg.

Kerk als missiepost

Ook wij moeten verder zonder de verrezen, tastbare Jezus. We hebben alleen de Bijbel, de verhalen doorgegeven door anderen en een kerkgemeenschap als steun. Maar wie weet nu echt de weg? Sommige kerken stellen duidelijke regels of hebben duidelijke opvattingen. Andere kerken weten alles zeker, hebben een sterk geloof. Maar wat vindt u hier? We zijn aan het zoeken. We leven in onzekerheid. Maar als een kerk eerlijk is, dan moet zij toegeven dat ze geen pasklare antwoorden heeft. We weten het niet. We kennen de toekomst niet. Het is een weg van uitproberen, zoeken naar wat werkt in deze tijd. In 2004 bracht de Kerk van Engeland, de Anglicaanse kerk een document uit: The Mission shaped Church: de kerk in vorm van een missie. Hierin klinkt het besef dat de kerk geen vast instituut is. Dat is zeker opmerkelijk gezien het feit dat de Kerk van Engeland staatskerk is. Deze is in verval. Daarom komt men tot het besef: de kerk is eerder een missiepost, provisorisch, uitproberend en zoekend naar de juiste taal en vorm. Het is het besef dat een groot deel van de mensen het christelijk geloof niet meer kent, de kerkelijke taal niet meer spreekt. Daarom zoekt zij nieuwe vormen, fresh expressions. Het is het opnieuw zoeken naar de juiste taal voor mensen, uitproberen wat nu werkt. De kerk is dus geen veilige enclave in een stormachtige veranderende tijd, maar de kerk trekt de storm in en durft daar naar woorden te zoeken.

Rots in de branding?

We leven in een snel veranderende tijd. Er gebeurt veel en we krijgen via tv en internet alles mee. We weten soms de weg niet meer in het leven. Wat is dan de plaats van de kerk hierin? Is ze een oase van rust, een veilige enclave, waar je op adem kunt komen? Maar dan doen we niets aan wereld. Bovendien, weten we echt de weg of steken we de kop in het zand en doen net alsof? Of gaan we de uitdaging aan en proberen we in de wereld een weg te zoeken. We zijn een missiepost. Dat is een bekend gevoel hier in Arnhem. We gaan op zoek naar nieuwe wegen, een nieuwe taal en naar nieuwe vormen om de boodschap van heil te verkondigen.

Op weg gaan

De leerlingen mochten niet naar de hemel blijven staren, naar de tastbare Jezus zoeken die veiligheid biedt. Zij moesten op weg gaan in vertrouwen op Gods Geest. Ook wij moeten dat doen. Straks met Pinksteren vieren we weer het feest van de uitstorting van de Geest. Als we daarvoor open staan, kunnen we een creatieve kracht ontvangen en samen werken aan de kerk in de wereld. Dat is onze gemeenschap hier en de kerk verspreid over de wereld. Samen zoeken we een weg als Gods volk onderweg.

Oud-Katholieke Parochie Sint Willibrordus

Arnhem

Oud-Katholieke Parochie
Sint Willibrordus