Als je het Nieuwe Testament leest, dan kun je je soms ergeren aan de onnozelheid van de leerlingen van Jezus. Hoe vaak moet Jezus zijn lijden en sterven niet aankondigen, voordat ze eindelijk begrijpen wat er te gebeuren staat? Hoe kan het dat de leerlingen na Jezus’ kruiziging de verrijzenis helemaal vergeten zijn om er door de Emmaüsgangers weer aan herinnerd te worden?

Het antwoord ligt in het feit dat het evangelie achteraf geschreven is, na een lang proces van vertellen, doorvertellen en compositie. Gebeurtenissen krijgen in het evangelie al een theologische betekenis vanuit de verrijzenis, terwijl dat nog helemaal niet zo duidelijk was voor de leerlingen toen het gebeurde. Daardoor is het voor ons als lezers overduidelijk dat Jezus de messias is die zal sterven en verrijzen, terwijl Zijn leerlingen de betekenis van alk gebeurtenissen nog moeten behappen.

Nog een korte tijd

Jezus kondigt in het evangelie van vandaag aan dat Hij binnenkort zal sterven. Hij bereidt zijn leerlingen voor op wat er gebeuren gaat en de pijn die ze zullen ervaren. Maar ook kondigt Hij aan dat Hij weer terug zal komen. Jezus heeft het hier over de periode tussen zijn dood en opstanding, maar nu we het in de Paastijd, kort voor hemelvaartsdag lezen, lijkt het eerder over de periode tussen zijn hemelvaart en wederkomst te gaan. Het lijkt alsof de verrezen Heer zijn leerlingen, dat zijn wij, waarschuwt vlak voordat Hij naar de hemel gaat. Hij waarschuwt ons dan voor pijn en verdriet en stelt ons tegelijkertijd blijdschap in het vooruitzicht. Er zla een tijd komen dat we blij zijn en dat niemand ons kan afnemen. Dan hoeven we niets meer te vragen, maar zal de Vader ons alles geven, wat we van Hem vragen.

In deze tijd van wachten op Jezus’ wederkomst hebben we dus te maken met lijden en verdriet en moeten we dit verdragen, uithouden tot de wederkomst. Ik heb wel vaker over dit wachten gepreekt, maar dat was in de Advent, toen wachtten we op de geboorte van Jezus. Is er dan niets veranderd? Heeft het leven, sterven en verrijzen van Jezus wel zin gehad, als we in plaats van de komst de wederkomst van Christus verwachten? Heeft de komst van Jezus en voor ons nog belangrijk, het geloof in Hem wel zin, als we nu nog moeten lijden en verdriet hebben.

Wachten

In feite is dit de overeenkomst tussen de Joden en de christenen. De Joden wachten nog op de Messias, wij op de wederkomst. Beide groepen wachten. Toch is er een verschil tussen het wachten van de Advent en het wachten op de wederkomst. Het wachten van de Advent is een wachten op de geboorte van de Messias, een wachten op het begin van de verlossing. De Advent is de eerste hoop op bevrijding. Voor ons een lichtje in de duisternis, die de duisternis verbreekt. Pasen betekent de voltooiing van de verlossing, zoals Jezus in het Johannesevangelie ook aan het kruis zegt: “Het is volbracht.”

Maar als Pasen de voltooiing is van de verlossing, dan zouden we toch geen pijn en verdriet meer moeten hebben? Waarom hebben we dan nog niet die blijdschap die niemand ons kan afnemen? Waarom moeten we dan toch nog wachten? Met andere woorden, welke verlossing brengt Jezus eigenlijk?

Verschijnen

De verlossing die Jezus brengt, is de mogelijkheid om met God te leven. Johannes zegt het in zijn proloog. Zij die Hem ontvangen en in Zijn naam geloven, hebben het voorrecht gekregen kinderen van God te worden. Dat betekent dat we gelovend in Jezus, Hem navolgend en levend vanuit Gods liefde, onze eigen zondigheid kunnen overwinnen. De weg die Jezus aangeeft, is een weg van verzoening, verzoening tussen mensen onderling en van mensen met God.

Hebben we Jezus daar dan voor nodig

Levend in verbondenheid met God en je naaste, dat lijkt heel weinig. De humanist zou zeggen dat hij of zij geen god nodig heeft om in verzoening met andere mensen te leven. God wortd dan natuurlijk buiten beschouwing gelaten. Inderdaad zou je idealistisch kunnen denken dat mensen geen God nodig hebben om met elkaar in vrede en gerechtigheid te leven. Aan de andere kant leert de geschiedenis ons anders. Het is de mensen nog nooit gelukt om volledig in vrede en gerechtigheid met anderen te leven. Maar dat geldt ook voor de christenen.

Bovenmenselijke verzoening

Inderdaad hebben geloof en kerk nog niet tot een algehele verzoening van de mensheid geleid. Dat neemt niet weg dat als we werkelijk de weg van het evangelie zouden gaan, het niet onmogelijk zou zijn. Maar we kunnen het niet alleen. Daarom hebben we elkaar nodig, staan we binnen een geloofsgemeenschap. Een geloofsgemeenschap heeft twee elementen, gemeenschap zijn en geloof. Mensen kunnen zich met elkaar verzoenen, maar voor een blijvende verzoening of liever gezegd een voortdurende verzoening is God nodig. In een geloofsgemeenschap zijn mensen in staat om steeds weer te vergeven, om iedere keer weer die gemeenschap gestalte te geven. Dat komt doordat samen om vergeving vragen, samen de Bijbel lezen, samen bidden en samen eucharistie vieren. Iedere zondag vieren we weer de verzoening in de eucharistie met als resultaat dat we door brood en wijn te delen samen Lichaam en Bloed van Christus worden en Hij in ons midden is.

Voltooiing

Terug naar de vraag: wat heeft Jezus leven, sterven en verrijzen nu voor verschil gemaakt als we nog steeds wachten op die tijd van volkomen vreugde? In de Advent wachten we op het begin van de verlossing, die de geboorte van Jezus Christus is. Jezus’ leven, sterven en verrijzen heeft die verlossing in gang gezet en we mogen zelfs al geloven dat Christus heeft overwonnen. Uit zijn verrijzenis is een gemeenschap voortgekomen, die Jezus’overwinning iedere keer weer beleeft door te doen, wat Hij deed, samenkomen, verzoenen. Nu beleven we een voortdurende verzoening, maar we wachten op een eeuwige verzoening. Het verschil tussen het wachten op de Messias en het wachten op Zijn wederkomst, is dat wij de verlossing iedere keer weer een beetje mogen ervaren.

Uit zien naar vreugde

We leven in afwachting van de wederkomst van Christus. We wachten op het moment dat er geen lijden en verdriet meer zal zijn. Jezus’ leven, sterven en verrijzen heeft ons laten zien wat dat is. We kunnen een einde maken aan pijn en verdriet, als we gebruik maken van ons voorrecht om kind van God te zijn. Als we dat voorrecht aannemen, dan roept Hij ons samen als verzoenende gemeenschap en is Hij bij ons. Pijn en verdriet verdwijnen niet als sneeuw voor de zon, maar binnen de gemeenschap kunnen wonden geheeld worden en lijden kan gedeeld en zo verzacht worden. Zo kunnen we het volhouden en met blijdschap uitzien naar de voltooiing van wat God met ons begonnen is, een nieuwe schepping naar Zijn bedoeling

Aangenomen als kinderen Gods

Over twee weken nemen drie kinderen het voorrecht aan om kind van God te zijn. Lara, Jenna en Daphne Slot zullen met Pinksteren gedoopt worden. Dat is zoals u hebt kunnen lezen, hun eigen keuze. Aan ons is het om hen die verzoenende gemeenschap te laten ervaren, een voorproefje van het koninkrijk Gods. Bent u bereid om die gemeenschap voor hen te zijn?

Oud-Katholieke Parochie Sint Willibrordus

Arnhem

Oud-Katholieke Parochie
Sint Willibrordus