Er was eens een man met een alcoholprobleem. Hij dronk meer en meer. Zij vrouw was erg bang voor zijn gezondheid. Zij besprak dit met haar pastor. Deze had misschien een groot empathisch vermogen, maar dat had hem op dat moment in de steek gelaten. Hij zei haar niet voor het leven van haar man te vrezen, omdat hij immers altijd Lazarus was.

‘Ik ben verrezen.’ Zo klinkt het traditionele binnenkomstgezang voor paasmorgen. Als u het veertigdagentijd boekje bijgehouden hebt, dan hebt u kunnen lezen hoe de spanning rond Jezus steeds meer toenam op de laatste dagen. Hij werd gevangengenomen, veroordeeld en gekruisigd. Maar vanochtend - we hebben het voor de kinderen uitgebeeld – hebben we het graf leeg aangetroffen. De engelen vragen Maria waarom ze huilt en dan verschijnt Jezus aan haar. Maria is de eerste getuige van de verrijzenis.

In onze tijd is de verrijzenis voor veel mensen een probleem geworden. Ik heb er kort iets over geschreven in de parochiebrief. Theologen, maar ook pastores vinden het moeilijk in de verrijzenis te geloven, omdat het tegen ons wetenschappelijk—biologische denken ingaat. Dan komen interpretaties naar voren als ‘Liefde is sterker dan de dood’, de leerlingen begrepen dat ze in de geest van Jezus verder konden.

Historisch feit?

Natuurlijk kan niemand zeggen of de verrijzenis een historisch feit was. Wel mogen we de betekenis van de verrijzenis uitpluizen. Jezus’ verrijzenis staat immers niet op zichzelf. De verrijzenis van Jezus is een belangrijk onderdeel van wat men op het einde der tijden verwachtte. Men geloofde in Jezus’ tijd en misschien nu nog, dat God de wereld goed geschapen heeft. De eerste mens kende de dood niet, maar door de zondeval werden mensen sterfelijk. De mens werd even gebroken als de wereld waarin zij moest leven. Binnen het jodendom betekent de komst van de Messias dat de gebrokenheid van de wereld en van het menselijk leven weer hersteld wordt. Het koninkrijk van God breekt aan. Er zal dan geen dood meer zijn. De doden zullen opstaan. Jezus laat tijdens zijn leven al verschillende elementen van Gods koninkrijk zien door mensen te genezen, door uitgestotenen weer op te nemen en vooral door de dode Lazarus tot leven te wekken.

Toch is het kwaad tijdens Jezus’ aardse leven te sterk. Jezus krijgt steeds meer weerstand, dat hebben we in het vastenboekje kunnen lezen. Uiteindelijk moet Jezus het met de kruisdood bekopen. De bevrijder, die mensen een stukje van Gods koninkrijk laat zien, sterft door het werk van machthebbers, die bang zijn hun macht te verliezen. Jezus’ verrijzenis laat zien dat dit kwaad niet het laatste woord heeft. Jezus, wiens missie tegengehouden is door de slechtheid van de mens, wordt door God opgewekt uit de doden. God stelt hiermee Jezus in zijn gelijk en maakt het kwaad ongedaan, niet alleen van de machthebbers van Jezus’ tijd, maar ook het kwaad dat al sinds de schepping bestaat en dat voor lijden en dood zorgt. Jezus’ verrijzenis staat dus niet op zichzelf, maar is een bevestiging van de missie van Jezus, namelijk mensen te laten ervaren dat Gods koninkrijk op handen is.

Koninkrijk Gods

Maar hoe zit dat dan met dat koninkrijk van God? Het is aangekondigd, er is mee begonnen, maar we wachten nu al eeuwen. Toch sterven er mensen, zijn er nog steeds ziekten, oorlogen, is er honger. Het lijkt alsof het hele evangelieverhaal van geboorte dood en verrijzenis voor niets is geweest.

Of toch niet? Zoals de aanhangers van de alternatieve interpretatie van de verrijzenis zeggen: Het verhaal ging door. De twaalf leerlingen worden weer door Jezus verzameld en zij worden apostelen, gezondenen van de Heer. Zij hebben overal gemeenschappen gesticht. Kleine groepjes van mensen, waarbinnen dat koninkrijk van God weer ervaarbaar is. Waar mensen kunnen delen in de ervaring van Emmaüsgangers. We luisteren naar Gods woord, delen brood en wijn en ervaren dat Jezus aanwezig is. In die gemeenschappen, waar onze parochie als het goed is, er één van is, kunnen mensen ervaren wat Gods koninkrijk is, hoe God het leven bedoeld heeft: leven met andere mensen in verbondenheid met elkaar en met God.

Hoewel ziekte, oorlog, lijden en dood nog steeds voorkomen, kunnen we als kerk een plaats zijn, waar pijn verzacht wordt door betrokkenheid en hulp, waar ruzie en haat kunnen worden verzoend, waar sterven niet ongedaan wordt gemaakt, maar waar men wel tijdens het sterven en zelfs erna nog met andere mensen verbonden blijft. De gedachteniskruisjes en de gebeden voor de overledenen zijn hier getuigen van.

Misschien denkt u nu: dat klinkt wel mooi, maar zo gaat het nog lang niet. In onze eigen gemeenschap is die verbondenheid nog niet voldoende te ervaren, voelen mensen zich niet welkom, horen mensen te weinig van wat wij als kerk willen bereiken. Misschien is de tijd dan ook nog niet rijp voor de voltooiing van Gods koninkrijk. Zolang wij nog teveel met onszelf bezig zijn, nog niet alles inzetten om teken van Gods koninkrijk te zijn, moeten we ook niet verwachten dat God zijn grote werk gaat voltooien.

De verrijzenis van Jezus wordt betwist, niet geloofd. Misschien hebben deze mensen gelijk, maar nog belangrijker is dat de verrijzenis niet ervaren wordt in de wereld, nog niet voldoende zichtbaar is in de kerk. Vandaag vieren we dat de Heer is opgestaan, dat God de mens die een einde maakte aan lijden en dood, gelijk gaf. Laten wij datzelfde doen en ons achter de gekruisigde en verrezen Heer scharen en samen een gemeenschap vormen, waarin leven mogelijk is zoals God het bedoeld heeft, een leven in gerechtigheid en vrede.

Oud-Katholieke Parochie Sint Willibrordus

Arnhem

Oud-Katholieke Parochie
Sint Willibrordus