Oud-Katholieke Parochie
Sint Willibrordus

Is het niet het toppunt van decadentie om te gaan zwemmen in een bassin melk en miljoenen liters melk te vernietigen, omdat er niet voldoende voor betaald wordt. Natuurlijk heb ik begrip voor de boeren die financieel het onderspit dreigen te delven, maar is dit geen schandalige manier om jezelf veilig te stellen? Zit onze wereld dan zo gestoord in elkaar dat aan de ene kant van de wereld er voedsel tekorten zijn en mensen sterven van de honger, terwijl aan de andere kant voeding vernietigd wordt vanwege de prijs. En er is niemand die er naartoe gaat en zegt dat het niet kan. Ook de christenen niet. Die maken zich te druk over embryoselectie. Nog los van het feit of je hier voor of tegen moet zijn, maar het is toch absurd dat christenen in de wereld roepen dat je niet aan het leven mag komen en dus tegen abortus, euthanasie en nu embryoslectie zijn, terwijl je niks van ze hoort als politici de clusterbommen weigeren te verbieden of boeren, nota bene de achterban van het CDA in wezen kostbare melk vernietigen.

Het christendom is verburgerlijkt

Het christendom is blijkbaar zo verburgerlijkt dat het zich alleen nog bezighoudt met luxe problemen, maar dat zaken die de levens van velen aan de andere kant van de wereld kunnen redden, niet worden opgepikt. Dat staat in een schril contrast met mensen zoals Bonifatius en zijn gezellen, die hun veilige plek in het klooster opgaven om naar de gebieden van de heidenen te trekken en met gevaar voor eigen leven het evangelie te verkondigen. In feite deed Bonifatius dit tot twee keer toe. De eerste keer toen hij Engeland verliet om in Duitsland het geloof te verkondigen. De tweede keer toen hij als aartsbisschop van Mainz naar Dokkum trok om mensen te vormen. Daar werd hij zoals u misschien wel weet, overvallen en vermoord.

Christelijk elan

Oké, Bonifatius ging met gevaar voor eigen leven het geloof verkondigen en pastoraal werk doen. Hij heeft het inderdaad met zijn leven moeten bekopen, maar wat heeft dat nu met overtollige melk, clusterbommen en embryoselectie te maken? Inderdaad, dat is een goede vraag. Wat heeft het christendom van vandaag nu eigenlijk nog met het geloof van martelaars zoals Bonifatius te maken?

Voor ons is geloof een deel van ons leven. Op sommige momenten een belangrijk deel, meestal een wat kleiner deel, dat niets met leven en dood te maken heeft. Het christendom is in het Westen veranderd. Het is niet meer het geloof van een kleine idealistische groep, maar van de burgerij, het establishment zou men tegenwoordig zeggen. Wij hoeven het geloof niet meer naar de heidenen te brengen. Voor ons heeft geloof een heel andere plaats gekregen. Het elan van mensen zoals Bonifatius staat ver van ons af.

Toch getuigen

Toch hebben Bonifatius en zijn gezellen ons nog wat te zeggen, zelfs voor de dag van vandaag. Vandaag de dag kunnen we namelijk nog steeds getuigen. Gezien de marginale positie van het christendom, wordt het daar misschien weer tijd voor. Toch ken ik maar weinig mensen die onder vrienden of collega’s een gesprek durft te beginnen over het geloof. Vaak schromen we om met mensen over ons geloof of de kerk te praten. De getuigenissen van martelaren zoals Bonifatius en zijn gezellen wijzen ons erop dat wij met wat minder schroom zouden moeten praten over ons geloof. Als zij het gevaar voor hun eigen leven konden trotseren om het evangelie te verkondigen, moeten wij die hoogstens het gevaar lopen vreemd aangekeken te worden, toch minstens mensen erover durven vertellen.

Zelfopoffering

Maar nog belangrijker dan het verkondigen van ons geloof is onze offerbereidheid voor het evangelie. Bonifatius en zijn gezellen gaven hun veilige bestaan op. Zij emigreerden, verlieten huis en haard om het evangelie te verkondigen. Zij lieten in feite hun hele bestaan achter voor het koninkrijk Gods. Wij worden weliswaar niet gevraagd gebieden van vijandige volken binnen te trekken om hen te bekeren, maar ook wij zouden als christenen bereid moeten zijn offers te maken voor Gods koninkrijk. Het gaat dan niet specifiek om gevaar lopen voor de verkondiging, maar om luxe en rijkdom op te geven voor gerechtigheid. Gezien de klimaatveranderingen zullen we allemaal heel wat van onze rijkdom en luxe moeten inleveren, wil het leven op deze aarde mogelijk blijven. Op dit moment kunnen we de gevolgen van de milieuvervuiling al merken, maar nog sterker zijn ze te merken in de Derde Wereldlanden. Daar voelen ze de klimaatveranderingen veel sterker dan in de Westerse wereld. In landen zoals Bangladesh hebben ze niet de middelen om dijken te bouwen, hebben mensen niet de mogelijkheden om naar veilige oorden te verhuizen en daar verder te leven. Daar vallen de eerste slachtoffers van de stijgende zeespiegel. Waarschijnlijk zullen alle mensen op den duur gedwongen worden om luxe in te leveren en duurzaam te leven. We kunnen niet zoveel energie blijven verbruiken en zoveel afval produceren. Het houdt een keer op. Hoe we het ook wenden of keren, de gevolgen van onze luxe levensstijl gaan ook ons leven ernstig beïnvloeden.

Getuigen als voorbeeld zijn

Wij als christenen zouden in navolging van de martelaars, de getuigen, een voorbeeld aan de wereld kunnen geven, onze luxe opofferen en uit onszelf sober en duurzaam gaan leven. Op dit moment worden we er nog niet toe gedwongen, maar juist nu zou het de christen niet misstaan om zijn rentmeesterschap over de wereld serieus te nemen. Het christendom kent de spirituele traditie van de armoede: In navolging van Christus niet voor rijkdom leven, maar schatten in de hemel te winnen. Wat baat het ons om een materieel succesvol leven te hebben als aan de andere kant van de wereld mensen erdoor creperen. Of nog dichterbij, wat baat het ons een vermogen te verzamelen, als onze kinderen daardoor geen leefplek meer hebben om ervan te genieten.

Een oude en nieuwe opdracht tot getuigenis

In feite staan we nog steeds voor de opdracht die Bonifatius en zijn gezellen ook hadden: Gaat dan heen en onderwijst alle volkeren over Mij. Ook nu nog hebben we de opdracht om te getuigen van het evangelie in woord, door mensen van ons geloof te vertellen, maar ook in daad door te leven in soberheid ten bate van de mensen aan de andere kant van de wereld en de generaties die na ons komen. Dat vraagt om risico’s nemen en offers.te brengen Risico’s om niet te voldoen aan de sociale verwachtingen door tegen de conventies in geloof ter sprake te brengen, offers door de eigen rijkdom op te geven, zodat we geen schade aan de rest van de wereld toebrengen.

Vreemdeling zijn

Een christen kan geen brave burger zijn. Niet dat altijd wetten moeten overtreden en de staat moeten ondermijnen, maar willen we het evangelie serieus nemen, dan kunnen we niet voldoen aan alle sociale verwachtingen. We kunnen niet lijdzaam toezien hoe mensen onschuldig lijden, hoe de wereld wordt vernietigd en hoe onze eigen decadentie bijdraagt aan de verspilling van de vruchten van onze aarde. Het is niet acceptabel dat miljoenen liters melk worden weggegooid. We mogen het niet accepteren dat ons land clusterbommen gebruikt. We hoeven niet zoals Sint-Bonifatius heilige eiken om te hakken, maar we kunnen op zijn minst ophouden ons voor ze neer te buigen. Laten we ons de houding van Paulus als voorbeeld nemen, wel in de wereld, maar niet van de wereld.

Oud-Katholieke Parochie Sint Willibrordus

Arnhem

Oud-Katholieke Parochie
Sint Willibrordus