Oud-Katholieke Parochie
Sint Willibrordus

Wanneer een kind geboren wordt, weet niemand hoe zijn of haar leven zal verlopen, welke mooie en moeilijke momenten hem zullen overkomen, welke keuzes hij zal maken. Het leven is nog onbekend, een mysterie. Je leeft met allerlei verwachtingen en wensen. Een kind ontplooit zich, krijgt bepaalde vaardigheden, capaciteiten en talenten. In het begin kiezen ouders voor het kind, maar naarmate het kind ouder wordt, moet hij of zij steeds vaker zelf kiezen, steeds meer de eigen levensweg gaan uitstippelen. We kunnen dan goede en helaas ook verkeerde keuzes maken. Niemand van ons zal een leven zonder spijt hebben.

De juiste keuzes maken, lukken en mislukken hangen voortdurend boven ons hoofd. Wat nu de juiste weg is, weten we niet. Het leven is een mysterie en veel mensen zoeken een antwoord op dit mysterie. Mensen zoeken het door hun leven te plannen, carrière te maken of door boeken te lezen over hoe je succesvol kunt zijn. Mensen zoeken het in de esoterie, de New Ages, allerlei religieuze stromingen die je de weg proberen te wijzen naar het succes en het geluk.

Christelijk geloof is iets anders dan een weg naar geluk

Gelukkig zijn is iets wat we allemaal wel willen en het is zeker iets wat we voor onze kinderen willen. Als we de succesboeken moeten geloven, dan is er een methode, een geheim, een manier om dat geluk af te dwingen. Dan is er een bepaalde levenshouding, een manier van positief denken, van durven, waardoor geluk verzekerd wordt. Gezondheid en succes zijn dan bijna automatisch bereikbaar. Men gaat er vanuit dat het leven maakbaar is.

Als we die weg proberen te gaan, dan houden we onszelf voor de gek. De mensen met meer levenservaring weten dat er altijd tegenslagen zijn, dat ziektes niet weg te mediteren zijn en dat het onverbiddelijk streven naar succes in carrière en geld een prijs heeft. Maar niet alleen sluiten we onze ogen voor de dingen die ons kunnen overkomen, ook is het de vraag of het goed is op deze manier naar ons eigen geluk te streven. Als we teveel bezig zijn met onze eigen wensen en behoeften, vergeten we dan niet de wereld om ons heen?

Ons christelijk geloof doet iets anders. Het is geen weg naar geluk. Het is geen manier om het leven zijn geheimen te ontfutselen. Het christelijk geloof is een antwoord, niet op onze eigen vragen, maar een antwoord op wat we vandaag vieren, Epifanie.

Epifanie betekent openbaring, een geheim dat duidelijk gemaakt wordt, uitgelegd. We vieren vandaag dat God zichzelf bekendmaakt in Jezus Christus. Hierbij horen drie verhalen, het verhaal van de drie wijzen dat we net hebben gelezen, het verhaal van de doop van Jezus in de Jordaan en het verhaal van de bruiloft te Kana, waar Jezus zijn eerste wonder doet. Deze drie verhalen laten zien dat Jezus de Messias, de verlosser is, de Zoon van God.

In Jezus laat God zich kennen. De God die groter is dan wij ooit kunnen bevatten, houdt zich niet afzijdig, maar Hij heeft zich laten kennen in de geschiedenis van Israël zoals we dat in het Oude Testament kunnen lezen en in het leven, sterven en verrijzen van Jezus zoals dat in het Nieuwe Testament staat. De God van het christendom laat zich met deze wereld in. Hij is een herder voor Zijn volk en uiteindelijk wordt Hij mens, deelt Hij ons menselijke leven met alle mooie en zware momenten die daarbij horen.

In Jezus geeft God niet een succesformule voor het eigen geluk. Jezus is niet de arme jongen die zich opwerkt in de maatschappij tot de grote koning. Jezus begint in zwakheid en eindigt in zwakheid, namelijk door de dood aan het kruis. Maar het is juist in de kruisdood dat God zich het duidelijkst laat zien, want Hij maakt de onschuldig vermoordde Jezus weer levend. Daarmee is het christendom geen manier om je eigen succes te bereiken, maar een levensweg verbonden met God. De God die niet alle moeilijke momenten uit je leven wegneemt, maar die bij je is, ook als het moeilijk gaat en die je de belofte geeft dat je er eens van verlost zult zijn.

De doop als antwoord op Gods uitnodiging

In Jezus spreekt God ons aan, nodigt God ons uit om die weg te gaan. Op die uitnodiging mogen wij ingaan en als ouders kun je ook die weg voor je kind kiezen. Je kind laten dopen is een manier om te antwoorden op die roepstem van God, omdat je weet dat als je kind zich met God inlaat, God hem of haar nooit zal laten vallen. Het is niet een manier om succes voor je kind te garanderen. Het zal na de doop niet alleen maar je kind voor de wind gaan. Het is niet een manier om het leven zijn geheimen te ontfutselen, maar je vertrouwt je kind toe aan de zorg van de Heer. Je weet immers wat Hij gezegd heeft: ‘Laat de kinderen tot mij komen, want voor hen is het koninkrijk van God.’

Kinderen dopen is discutabel

Als Oud-katholieke kerk kennen we de kritiek. Kinderen dopen is een discutabele praktijk. Veel mensen wijzen de kinderdoop af. Kinderen kunnen dan niet kiezen. Dring je ze niet op deze manier je geloof op? Veel kerken erkennen de kinderdoop niet, omdat kinderen zich niet bekeerd hebben. Vanuit de geschiedenis van het christendom weten we dat de eerste christenen alleen volwassenen doopten. De Oud-katholieke kerk wil teruggaan op de oude kerk, de kerk vanaf het begin van het christendom. Waarom willen wij dan toch kinderen dopen? Zoals veel kerken hebben ook wij leden die als kind wel gedoopt zijn, maar die eenmaal volwassen geworden niets meer met het geloof hebben. En toch houden wij vast aan de kinderdoop, omdat wij geloven dat ouders de kans moeten krijgen hun kinderen aan God toe te vertrouwen. Dat ze mogelijkheid moeten hebben hun kinderen op het pad te zetten dat ook zij van hun ouders hebben gekregen en later zelf gekozen hebben.

Dopen is je kinderen op de weg naar God zetten

Het leven is een mysterie. Niemand weet hoe het zal verlopen, maar wij geloven in een God die zich met ons leven wil bemoeien. Een God die zelf niet verborgen wil blijven, maar die zich in Jezus Christus openbaart als een liefdevolle God die het goede met ons voorheeft en die ons op de moeilijkste momenten zal helpen. Als ouders hun kind laten dopen, dan gaan zij in op de uitnodiging van God en vertrouwen zij hun kind toe aan Zijn liefdevolle zorg.

Samen hebben we beloofd Janairo op zijn christelijke levensweg te steunen. Wij zijn hier allemaal bij elkaar gekomen, misschien voor de zondagse kerkdienst, voor het hoogfeest van Epifanie of voor de doop van Janairo. Feit is dat we allemaal bij deze doop zijn geweest en dat we als gemeenschap belooft hebben Janairo in zijn levensweg te ondersteunen. Laten wij, ouders, peetouders, familie, vrienden en als kerk die belofte serieus nemen en hem begeleiden op zijn levenspad. Dat levenspad dat nu nog onbekend is, maar dat zich stukje bij beetje zal openbaren, hopelijk als een christelijk leven.

Oud-Katholieke Parochie Sint Willibrordus

Arnhem

Oud-Katholieke Parochie
Sint Willibrordus