Oud-Katholieke Parochie
Sint Willibrordus

In dagblad Trouw bevindt zich een rubriek waarin mensen vertellen van bijzonder religieuze ervaringen met als uitgangspunt: geloven is niet mogelijk zonder evaring. En zo lezen we van mensen die een engel op hun weg gezien hebben, een stem hoorden of van mensen met bijna-dood ervaring of die een wonderlijke redding hebben beleefd. Maar je kunt ook denken aan het gelukzalige gevoel van een topsporter die het beslissende doelpunt scoorde of zijn overwinning in de Tour de France als een geschenk uit de hemel ervaart.

Een tijd geleden hoorde ik de zoon van een plotseling overleden predikant bij de uitvaart van zijn vader vertellen hoe het hem geraakt had dat hij juist op het moment dat hij in Thailand bij een huisaltaar stond waar aan gestorven voorouders eer werd bewezen hij het bericht kreeg dat zijn vader overleden was en - hoewel gereformeerd opgevoed - verstond hij het als een teken van dat er meer is tussen hemel en aarde ook als de dood inbreekt in je leven.

Al die mensen vertellen dat hen iets is overkomen, brengen ze ons niet in verlegenheid als je zelf zoiets niet te melden hebt? Laten we overigens niet krampachtig op zoek gaan naar zulke momenten in ons eigen leven want waarom zouden we niet kunnen delen in wat anderen ervaren hebben, zoals Petrus ons vandaag laat delen in wat hij heeft meegemaakt op de berg?
Als we dichter bij huis blijven en bij het alledaagse kennen we vast wel van die momenten waarop je in het gewone van alledag ineens iets bijzonders ervaart: een woord dat je raakt, een gebaar dat je doet opleven, een lied in de kerk, of een licht dat over een zieke valt. Ook kan het gebeuren dat psalmwoorden of een Bijbels verhaal je in eens raakt, en bij jou een besef van Gods tegenwoordigheid wekt, zoals die twee mensen op weg naar Emmaus opeens de schriften gingen verstaan waardoor hun leven een andere loop nam.

Een bijzondere ervaring

Een bijzondere ervaring: dat vieren we vandaag: de verheerlijking op de berg, dat visioen dat de discipelen krijgen waardoor hun ogen er voor open gingen dat die Jezus met wie zij opgetrokken waren de door God gegeven mens is, stralend middelpunt van Gods geschiedenis met ons mensen, met Mozes en Elia als getuigen…

Ineens staat die bergtop in vuur en vlam, zoals het kan gaan gloeien bij een zonsondergang. En de discipelen worden er door geraakt. Het overkomt ze. Ze worden slapend een ervaring rijker. Het overrompelt ze. Ze hebben er geen woorden voor alleen: laten we hier maar blijven.

Ze hebben het niet zelf georganiseerd als een overdonderende show waaraan mensen zich kunnen vergapen als bij de opening van de Olympics. Alsof het er om zou gaan Jezus als een superstar te presenteren aan de wereld.

Van Petrus hoorden we: het is mij overkomen, toen we met hem op de berg waren. Geen spitsvondig bedenksel, geen truc

Transfiguratie (het lijkt wel een computerterm) is een hoogfeest vooral in de oosters orthodoxe traditie: voorteken van de verheerlijking van Jezus op Pasen en van zijn verhoging door God: opdat zich in de Naam van Jezus alle knie zich zou buigen. (Phill. 2)

Elke liturgieviering wordt beleefd als zo’n moment om midden in het leven op de berg te vertoeven en Gods heerlijkheid te ervaren.

En je ziet in die orthodoxe kerken de gelovigen bij binnenkomst in de kerk ook de iconen kussen /begroeten bij het binnentreden in die andere werkelijkheid en er lichtjes bij ontsteken.

Zij openen zich er voor, het gaat gloeien, ons hart wordt brandende in ons.

Bij alle vier de evangelisten komt het verhaal van de verheerlijking voor. Het vormt het het middelpunt tussen enerzijds de doop van de Heer (ook daar die stem van God: "Hoort naar hem!") en de dood aan het kruis (ook daar die belijdenis: "Deze was een zoon van God") Het vormt het scharnierpunt bij Jezus opgaan naar Jeruzalem.

Belangrijk is het om dan van de evangelisten te vernemen dat deze Jezus voor de zijnen niet in de wolken verdwijnt maar uit de wolk te voorschijn komt, zich naar hen toegewend houdt en met hen en voor hen uit gaat op de weg door de aardse laagvlakte tot in de diepte van het dal, zijn dood aan het kruis.

"Zij spreken niemand over dat gezicht", noteert de evangelist, wat Nico ter Linde bij zijn navertellen doet opmerken: wij moet niet te gauw van Jezus zeggen dat hij Gods welbeminde zoon is; niet te gauw over hemelse visioenen spreken zolang de weg naar het kruis nog niet ten einde toe zijn gegaan.

Daarom moeten we denk ik niet te royaal worden met te zeggen: nu weten we dat God met ons is, als we niet eerst naar de ander naast ons hebben omgezien in zijn ellende. Zoals het weinig met Godsvertrouwen te maken heeft als een jonge griekse voetballer na het scoren van het winnende doelpunt zijn borst ontbloot waarop “God” geschreven staat, maar hij verder geen boodschap heeft aan de keeper van de tegenpartij die verslagen in zijn doel zit en de verliezers van de wedstrijd.

In het gewone gaat het verhevene schuil; de discipelen rest bij hun terugkeer van de berg niemand dan Jezus alleen, maar in hun hart bewaren zij de licht woorden van Gods heerlijkheid zoals ook Maria de hemelse woorden in haar hart bewaarde en draagster van een geheim werd.

En zijn wij als kerk ook niet als dragers van dat geheim bedoeld. Is de kerk zelf niet het beste te benoemen als een ikoon van God heerlijkheid, in alle gewoonheid , menselijkheid, aardse onbeholpenheid toch doorschijnend van Licht uit den hoge .

Het evangelie-verhaal van de verheerlijking herinnert mij steeds weer aan het getuigenis van een waarschijnlijk joodse maar verder onbekende vrouw dat ik in dichtvorm ooit op een vroege morgen voor de radio hoorde. De ervaring van een vrouw die zich jarenlang verloren voelde en ineens midden in de alledaagse realiteit licht en een ander zicht ontvangt: zich opgenomen wist in gemeenschap met alle mensen dankzij die Ene God..

Het is al lang geleden
dat een dokter in een witte jas
mij zei dat ik nooit baren zou.

Sindsdien weet ik dan men kan
sterven zonder dood te gaan
maar ook: dat pijn in vuur
veranderen kan in ’t licht waarvan
men nieuwe dingen ziet.

Ik stond te wachten op de trein
en plotseling zag ik de mensen
om mij heen, zij trilden als
de hete lucht, alleen hun omtrek bleef

en elk van hen werd als een zeef
waardoor de Geest met gouden stralen stroomde.

Hoor Israel, uw God is één
Ik wist dat ik niet droomde.

Zo heeft deze vrouw dit later kunnen verwoorden, is ze haar ervaring met ons gaan delen. En zijn er steeds weer mensen die ons aan zulke transfiguraties herinneren, die omvorming van menselijk werkelijkheid, van je lot door de aanraking van God

Laten we op deze dag gedenken en danken voor zulke ervaringen
en ons toevertrouwen aan de heerlijkheid waaraan Jezus ons deel geeft in deze eucharistie, opdat ook wij doorschijnend worden in de Naam van de Vader, de Zoon en de heilige Geest .

Oud-Katholieke Parochie Sint Willibrordus

Arnhem

Oud-Katholieke Parochie
Sint Willibrordus