Oud-Katholieke Parochie
Sint Willibrordus

Zusters en broeders, in de Apostolische Geloofsbelijdenis belijden wij,
in een adem: “Ik geloof in de heilige Geest; de heilige Katholieke Kerk, de gemeenschap van de heiligen.” Achter de Kerk staat een komma, géén punt. De Kerk van alle tijden en plaatsen is de gemeenschap van de heiligen! De strijdende Kerk op aarde is slechts een kant van de medaille.
Het feest van Allerheiligen toont ons de keerzijde die bestaat uit de zegevierende Kerk in de hemel. Wij eren met Allerheiligen allen
die in hun leven op aarde Christus gevolgd zijn, zijn evangelie ter harte namen en daar in de hemel het loon voor ontvangen hebben. Zij vormen de ontelbare menigte die Johannes in zijn Openbaring zag rondom het Lam en voor de Troon van God.

Daarom is Allerzielen, de gedachtenis van allen die ons zijn voorgegaan in de dood, geen dag die op zichzelf staat, maar onafscheidelijk verbonden met de viering van alle heiligen. De lichamelijke dood vormt de scheidlijn
tussen de aardse en de hemelse gemeenschap der heiligen. Wanneer wij als gelovigen de Eucharistie vieren, de dood en de verrijzenis van de Heer verkondigen totdat Hij wederkomt, gedenken wij daarbij ook hen die gestorven zijn en met wie wij in het geloof verbonden blijven.

Vrede en eeuwige rust geve hun de Here God, en ’t licht dat altijd duurt moge over hen lichten.

Allerheiligen en Allerzielen

En ik hoorde het getal der verzegelden: honderd vier en veertigduizend…
Daarna zag ik een grote menigte die niemand tellen kon.

Zusters en broeders, een groep leerlingen van de basisschool bezichtigde de plaatselijke R.K. kerk. De onderwijzer wees op het altaar, het tabernakel, de preekstoel, de doopvont… en legde hun doel en betekenis uit. Het was een zonnige dag en de zon scheen volop door de gebrandschilderde glas-in-loodramen. De onderwijzer vertelde ook over de heiligen die op de ramen waren afgebeeld. Een tijd later vraagt de meester in de klas, tijdens de godsdienstles, wat heiligen zijn. Chris antwoordt: “Dat zijn mensen die licht doorlaten!”

Mensen die licht doorlaten:

Heiligen kunnen niet treffender omschreven worden. De heiligen hebben het moeilijk in onze tijd. Meer dan vroeger hebben we aandacht voor de aarde.
Onze blik is veel minder op de hemel gericht, maar meer toegewend naar de wereld. We zijn ons meer bewust geworden van onze eigen verantwoordelijkheid en van onze mogelijkheden. En mede ook door de ontwikkelingen in wetenschap en techniek hebben we steeds minder behoefte aan patroonheiligen en hemelse helpers-in-nood. Bovendien houden heilig – en zaligverklaringen door de Kerk de heiligen eerder van ons weg, dan dat ze ons nader komen. Het lijkt daarbij vooral te gaan om heel uitzonderlijke mensen met een heldhaftige deugdbeoefening en liefst met een aantal wonderen op hun naam.

De heiligen die wij met Allerheiligen vieren dat zijn de mensen met wie wij leefden, met wie wij in het leven verder kunnen, omdat ze een blijvende bron van inspiratie voor ons zijn. Mensen die vanuit hun geloof telkens opnieuw geprobeerd hebben iets van hun leven te maken: op hun manier, vaak met wisselend succes, met vreugde en verdriet en soms in heel moeizaam volhouden en opnieuw beginnen.
Ik denk bijvoorbeeld aan mijn beide grootmoeders. Hun geloof deed hen standhouden in de grote verdrukking, dat wil zeggen in een tijd, die zeker tot in de vijftiger jaren van de vorige eeuw heeft geduurd, dat ons land, wat kindersterfte en armoede betreft, het niveau van het eerste beste ontwikkelingsland niet te boven kwam. Ongetwijfeld kent u allemaal wel zulke mensen: mensen van wie iets uitstraalt, mensen die licht doorlaten.
Mensen die in hun leven iets laten oplichten van de Blijde Boodschap,
van Jezus’ Zaligsprekingen uit het evangelie van vandaag. Gelukkig zijn dat niet alleen uitzonderlijke mensen en heilig verklaarden. Nee, het is een onafzienbare menigte uit alle rassen en stammen en volkeren en talen:
gewone mensen die de kracht van Gods genade in zich ruim baan hebben gegeven.

Vandaag vieren we dankbaar dat al deze mensen, al die grote en kleine heiligen, die voor ons een bron van inspiratie en bemoediging mogen zijn,
een bron van vertrouwen, dat ook wij – nu al een beetje en eens in alle volheid – Gods licht mogen doorlaten.

Verzegelden

Heiligen: individuele mensen die het volk van God op zijn weg door de geschiedenis vertegenwoordigen. We noemen vandaag graag namen, namen van hen die ons voorgingen, namen van voortrekkers, van hen die voorop gingen op de weg van Gods volk. Bijvoorbeeld Abraham de voortrekker vanaf het begin. Of Isaak, zijn kwetsbare zoon. En Jakob, vader Israël, vader van de twaalf die op hun beurt de stamvaders werden van het nieuwe volk van God. Deze twaalf namen horen wij ook noemen
in Johannes’ Boek van de Openbaring. Deze namen zouden juist met Allerheiligen moeten klinken, maar vreemd genoeg worden ze in het officiële lectionarium, omwille van de tijd, juist weggelaten. De litanie van alle heiligen wordt devoot gezongen, maar voor het noemen van de namen van Gods eerste kinderen hebben we geen tijd!

“En ik hoorde het getal der verzegelden: honderd vier en veertig duizend verzegelden uit alle stammen der kinderen van Israël”.

Maar in plaats van één hoort er een dubbele punt te volgen, want elke stam wordt nu met name genoemd: Juda, Ruben, Gad, Aser, Náftali, Manasse, Simeon, Levi, Issakar, Zebulon, Jozef en Benjamin. Twaalfduizend uit elk van de twaalf stammen: dat maakt een totaal van honderd vier en veertig duizend verzegelden.

Volgens Johannes mogen de namen van deze twaalf niet ontbreken. Immers het behoud van heel de aarde hangt daar van af. Rondom deze twaalf mag de rest van de mensheid zich verzamelen: alle verdrukten die hun gewaden witgewassen hebben in het bloed van het Lam.

Heel het volk van God

In het evangelie van vandaag zien we een gelijke beweging. Analoog aan de twaalf stammen van Israël bestaat de binnenkring van Jezus’ leerlingen uit twaalf apostelen. Jezus richt zich met zijn Bergrede, waarvan we vandaag de proloog hoorden, direct tot de twaalf. Maar als Jezus zijn rede beëindigd heeft, blijkt dat ook de toegestroomde menigte naar zijn woorden geluisterd heeft. Daaruit mogen we concluderen dat de zaligsprekingen,
de negen gelukwensen die Jezus uitspreekt aan het adres van mensen in uiteenlopende situaties, dat die niet exclusief bestemd kunnen zijn voor de kleine kring van Jezus’ leerlingen als betrof het een geestelijke elite, maar bestemd waren voor “héél het volk”, voor “een grote menigte die niemand kon tellen”.

Rond deze twaalf wordt een nieuw begin van Gods volk-onderweg werkelijkheid. Dat betekent niet dat het oude Gods volk heeft afgedaan. In tegendeel: Israël ging voorop en blijft ons voorgaan. Niet dat het de twaalf apostelen straks voor de wind zal gaan. Zij zullen vervolgd worden, gemarteld en valselijk beschuldigd van allerlei kwaad. Maar daar doorheen zullen zij nuchter en vastberaden doen wat er gedaan moet worden. Aan hen behoort het Koninkrijk der hemelen. Gods nieuwe toekomst hebben zij in handen. Ze zullen getroost worden, het land bezitten. Het land waar Mozes over sprak aan de oever van de Jordaan. De geschiedenis van God met de mensen gaat verder. De Heer onze God is een enige God, een trouwe God, die het verbond en de goedertierenheid houdt jegens allen die Hem liefhebben en zijn geboden onderhouden tot in het duizendste geslacht.

Allerzielen

De dag van Allerzielen, de dag waarop wij onze dierbare overledenen herdenken, mag niet losgekoppeld worden van het feest van Allerheiligen.
Ook hier kunnen we te rade gaan bij Mozes. Een oude man die staat aan de oever van de Jordaan, die bijzondere grensrivier. De dood in zijn schoenen. Straks zal hij de berg opgaan en sterven op het woord des Heren.Zijn graf zal onvindbaar blijken. God heeft hem zeker begraven.
Maar zover is het nog niet. Kort voor Mozes’ opvolger wordt aangewezen,
houdt Mozes de zijnen voor dat het woord van God niet te ver is of te diep.
Het is in je eigen hart geschreven. Dat betekent dat het louter en alleen van jou afhangt. Het gaat om dood en leven. Het is geen vrijblijvende zaak.
Kies je voor de afgoden, kies je voor de dienst aan hen, dan zul je ten onder gaan.

Maar het kan ook anders. “Ik neem hemel en aarde tegen u tot getuigen;
het leven en de dood stel ik u voor, de zegen en de vloek; kies dan het leven, opdat gij leeft, gij en uw nageslacht”. De keuze vóór God brengt leven, hier en nu. Of je leven wilt of dood zijn is een kwestie van keuze
voor of tegen de God van Israël. De God van Abraham, de God van Isaak en de God van Jakob is een God van levenden en niet van doden, zegt het evangelie. Voor Hem leven allen die staan in zijn verbond, die leven vanuit zijn geboden.

Dat wandelen met God brengt hen het ware leven. De lichamelijke dood kan daar niet tussen komen. De apostel Paulus sluit daar op aan in het 15de hoofdstuk van zijn eerste brief aan de Korintiërs waar hij spreekt over de hemelse mens en denkend aan de levende mens bij uitstek Jezus Messias, uitroept: “Dood waar is uw overwinning, dood waar is uw prikkel?”
Onmiddellijk gaat hij verder met een nuchtere conclusie voor het leven van nu: “Weest daarom standvastig, onwankelbaar te allen tijde overvloedig in het werk des Heren”. Kies voor het leven dus, houd vol, God is getrouw.

De grote bevrijdingsgeschiedenis van God met de mensen is een geschiedenis van bevrijding en toekomst voor heel het menselijk geslacht. De God van Abraham, de God van Isaak en de God van Jakob is in die zin geen God van doden – je bent met HEM nooit op weg naar de dood – maar van levenden. Kies voor HEM, kies voor het leven!

In de donkere dagen van 1940-1945 preekte de bekende theoloog H.Miskotte naar aanleiding van het Boek van de Openbaring onder andere:
“God verwacht iets van de wereld, al heeft Hij niets van de wereld nodig.
Hij verwacht de oogst van de wereld, er is HEM veel aan gelegen dat er iets van terecht komt, dat er iets in zijn schuren wordt binnengedragen”.

God heeft verwachtingen van ons.

Wij zijn samen verantwoordelijk voor de opbouw van zijn koninkrijk, ieder heeft zijn/haar plaats in de gemeenschap die dat behartigen moet: de gemeenschap der heiligen.

In het lied “Eens als de bazuinen klinken” van Thom Naastepad klinkt de oproep:

Mensen, komt uw lot te boven,
wacht na dit een ander uur;
gij moet op het wonder hopen,
dat gij oplaait als een vuur,
want de Geest zal ons bestoken:
nieuw wordt alle creatuur!

Oud-Katholieke Parochie Sint Willibrordus

Arnhem

Oud-Katholieke Parochie
Sint Willibrordus