In het natuurstenen (comblancien marmeren) altaar liggen relieken van
de heiligen Willibrordus, Bonifatius, Werenfridus en Lebuïnus ingemetseld.
De reliefs tonen het Christusmonogram, het kruis en de letters Alfa en
Omega.
Het is een altaar waar de priester niet goed achter kan staan. Een deel
van de dienst staat de priester dus met de rug naar de gelovigen. Niet
zozeer als tegenover dus, maar als een die namens de aanwezigen de gebeden
en het offer van lof voor Gods altaar brengt. Het zijn momenten waarop
het niet zozeer op de communicatie met elkaar maar met God aankomt. Voor
bezoekers, vooral uit de rooms-katholieke kerk, doet het erg behoudend
aan, maar in de oud-katholieke kerk heeft deze inrichting nooit een conservatieve
lading gehad. Een argument voor een kleiner altaar zou kunnen zijn dat
de architect Gerrit Feenstra op zijn oorspronkelijke ontwerp een veel
minder breed altaar had getekend, één waar je wel achter zou kunnen staan.
Misschien dat de toenmalige pastoor of de bisschop hem toen heeft verteld
dat een oud-katholiek altaar breder moet zijn in verband met alle kaarsen
en canonborden die er op plaats moeten krijgen.
Er is overigens ook een discussie gaande over deze altaaropstelling.
Op 12 december is er in het bijzijn van aartsbisschop Joris Vercammen
een gemeentevergadering geweest. In de sectie
Actueel van deze website kunt u er meer over lezen.
Hoe het ook zij, het is een mooi altaar, enige tijd geleden nog verfraaid
door het bladgoud dat door een anoniem blijvende parochiaan geschonken
is om de reliefs met bladgoud te versieren - iets wat door de maker zo
bedoeld was maar nooit was uitgevoerd.
